Een beetje cultuur opsnuiven is nooit slecht...

Deze week hebben we nog maar eens een beruchte projectweek: "kunstproject".

Twee weken geleden ben ik naar "under my Skin" gaan kijken. Het was een voorstelling in een oud Zwembad ergens tegen Vorst. Het is best wel een aanrader: je maakt deel uit van de voorstelling. Je wandelt zogezegd door het menselijke lichaam. Maar alles is heel visueel voorgesteld.

Vorige week donderdag, ben ik naar een voorstelling in Bozar geweest... London Symphoniette of zoiets... te lang en niet mijn smaak! Het dansen vond ik wel nog knap. Jammer genoeg wat dat maar één derde van de volledige voorstelling.

Gisteren zijn we naar de Munt gegaan. MOOOOOI!
Je voelt jezelf bijna een tijdsprong maken als je in de zaal binnenkomt (ook al stamt ze uit 1850 ongeveer).

Normaal gezien mochten we morgen naar een voorstelling gaan kijken. De opera: 'de Barbier van Sevilla'. Maar het gaat jammer genoeg niet door.

Gelukkig was de rondleiding op zich al zeker de moeite. De coulissen is gewoonweg een wirwar vna hoekje, kantjes en deuren. En die luchter... prachtig prachtig. Moet ik dringend eens een replica van op de kop tikken--> komt wel van pas als ik alleen ga wonen in mijn kasteel;)

De befaamde rode stoeltjes, gouden versieringen, de loges,....

How I wished I could be a singer!:) Het lijkt heerlijk om een deel van de opera uit te maken...

+

Why can't you be a good girl and die?

Wat een mens zo allemaal onthoudt.

Ik heb ooit een stukje van een Julie Andrews film gezien, waarin dit zinnetje voorkwam:

"Don't cry Lucy,
don't cry little girl..."

Op de vreemdste momenten moet ik er weer aan denken...

C'era una volta il west

zonder twijfel mijn favoriete western.

Maar waar gaat het nu precies over?

Drie mannen, met duidelijk niet de beste bedoelingen, wachten in een station op de eerstvolgende trein. De trein komt aan en vertrekt weer. Een man met een harmonica is uitgestapt.

Harmonica: And Frank?

Snaky: Frank sent us.

Harmonica: Did you bring a horse for me?

Snaky: Well... looks like we're... [snickers]

Snaky: ...looks like we're shy one horse.

Harmonica: You brought two too many.

Is er nog uitleg nodig over wat er vervolgens gebeurt?

De film begint dus met een mysterie... Wie is Frank, wie is de vreemde Harmonicaspeler en waarom heeft hij de mannen vermoord?

Volgende shot: een man loopt in de prairy samen met zijn zoontje, ze zijn op jacht. Terug thuisgekomen zien we dat de dochter van de man een feestmaal aan het klaarmaken is: de tafel buiten is bedekt met allerlei dingen.

We komen te weten dat de man weduwenaar is en dat vandaag zijn verloofde uit New Orleans aankomt.

Verder volgt er een vreemd gesprek tussen de man en zijn dochter. Hij belooft haar dat ze nooit meer zal moeten werken, veel eten zal hebben en prachtige kleren.

Maureen: are we going to get rich, dad?

Brett: who knows?

Plots valt er een ijzingwekkende stilte op de prairy...

Een schot en vier doden later is het mysterie nog groter geworden. We weten wel dat één van de schutters een zekere Frank is...

Ondertussen staat Jill, de verloofde van Brett, in het station te wachten. Omdat er niemand haar is komen opwachten, huurt ze zelf een buggy in.

Aangekomen op de hofstede, Clearwater, merkt ze onmiddellijk dat er iets niet klopt. Er staan tientallen mensen en er hangt een vreemde stilte.

Jill loopt de mensen voorbij en aanschouwt haar lot als het ware op dat moment: op de tafels waar even daarvoor het feestmaal nog stond, liggen nu vier lichamen opgebaard.

Het breekt je hart, als je Jill's gezicht ziet, wanneer ze ziet wat er is gebeurd.

Jill: this is Timmy?

Vanaf dat moment gaan we op zoek naar de reden van de dood van de Mcbain familie.

Jill wordt hierin bijgestaan door de mysterieuze harmonica speler (die zo ook zijn eigen redenen heeft om Frank te vinden) en Cheyenne, een outlaw die de schuld van deMcbains in zijn schoenen geschoven krijgt door Frank.

Een groot pluspunt aan deze film is de prachtige muziek van Ennio Morricone.

Hij heeft voor ieder hoofdpersonage een thema geschreven. Jill's theme is mijn favoriet. Het geef perfect de melancholie van het personage weer.

Als u deze film ooit zou tegenkomen: koop hem en je zal er zeker en vast van genieten!!

Bride and Prejudice

Dit is de Bollywood versie van Pride and Prejudice. Best wel hilarisch:)



Lonely Mr. Kholi from Las Angeles
Came to Punjab on one bent knee
He had a green card, new house, big cash
So made a wish with every fallen lash
For you to do the journey with him
To smile when he got home ask how his day had been
He wants you by his side in joy and strife

Poor Mr. Kholi
he has no life without wife.
No life Without Wife
Oh yeah yeah yeah yeah yeah
No life Without Wife
Oh yeah yeah yeah
Oh yeah yeah yeah

I don't want a man who ties me down
Does what he wants while I hang around
I don't want a man who's crude and loud
Wants a pretty wife to make him proud
I don't wanna man who can't be funny
Who tells tall tales about making money
Oh Yeah…

I don't want a man who'll grab the best seat
Can't close his mouth when he starts to eat
I don't want a man who likes to drink
Or leaves his dirty dishes in the sink
I don't want a man who wants his mummy
A balding pest with too much tummy
I don't want a man who's dead in the head

Poor Mr. Kholi
Aye Mr. Kholi

Maybe he's good in bed…. Ugghhhhh….
No life Without Wife
Oh yeah yeah yeah yeah yeah
No life Without Wife
Oh yeah yeah yeah
Oh yeah yeah yeah

What you don't want do matter no more
Soon you'll be married and ready to go
A match made in heaven just like milk and honey
You make all the Gobi he'll make the money
Everyday will be the same according to his plans
Forget what you want Mr. Kholi's now your man

No life Without Wife
Oh yeah yeah yeah yeah yeah

I just want a man with a real soul
Who wants equality and not control
I just want a man good and smart
A really sharp mind and a very big heart
I just want a man not scared to weep
To hold me close when we're asleep

Ohhh yeah…. I just want a man who loves romance
Who'll clear the floor and ask me to dance
I just want a man who gives some back
Who talks to me and not my rack
I just want man whose spirit is free
To hold my hand, walk the world with me

No life Without Wife
Oh yeah yeah yeah yeah yeah
No life Without Wife Oh yeah yeah yeah
Oh yeah yeah yeah

Sorry Mr. Kholi It is not to be
My heart is set on another you see
The wandering soul I was meant to meet
Has finally come and swept me off my feet

Now I dream of what it would be like
To be an overseas bride dressed in white
To have a little home in the country
And live in the land of her majesty

Jihaaaaaa!

Eventjes een vreugde uitroep. Mijn tweede stage zit er officieel op (onofficieel heb ik nog het één en ander in orde te maken). Maar bon, het was een leerrijke week:d

Bedankt Nele, Nordin, Camille, Quinten, Florence, Marnik, Nathalie, Stef, Xantias, Justine, Pieter, Simon, Tineke, Robbie, Gert-Jan, Marco, Michiel, Rani, Celine, Anita en juf Hilde. (en veel beterschap aan Robin, die ik niet gezien heb).

Wiiiiiiiiiiii: niets geeft zo'n voldoening dan te zien dat de kindjes echt niet graag hebben dat je weg gaat:) En natuurlijk ook als de juf zegt van: over je praktijk zou ik me geen zorgen maken:d

Ik ga ze in elk geval missen. Dit was tot nu toe de leukste stage. Veel stress ervoor, en 's avonds bij het voorbereiden. Maar het les geven zelf gaf veel meer voldoening en was gewoon veel ontspannender dan de stage hiervoor.

fotoshoot

Wordsworth

What though the radiance which was once so bright

Be now for ever taken from my sight,

Though nothing can bring back the hour

Of splendour in the grass, of glory in the flower;

We will grieve not, rather find

Strength in what remains behind;

In the primal sympathy

Which having been must ever be;

In the soothing thoughts that spring

Out of human suffering;


In years that bring the philosophic mind.

dit is een stukje van Wordsworths gedicht: Ode. Intimations of Immortality from Recollections of Early Childhood

Ik heb het ooit in de film 'splendor in the grass' gehoord en het is mij altijd bijgebleven.
Vreemde film...

North and South

Om stress te vermijden, kijk ik televisie. En dan nog liefst iets, dat mijn volledige gedachten in beslag kan nemen. Sinds november 2004 staat North and South (naar een boek van Elisabeth Gaskell) even hoog aangeschreven als Pride and Prejudice. Wie mij kent, weet dat dit heel wat is:)

North and South vertelt het verhaal van de jonge Margareth Hale. Samen met haar ouders verlaat ze met haar ouders het plaatsje Helston (het platteland in zuid Engeland) en verhuizen naar Milton. Milton is een groeiende industriestad in het noorden van Engeland.

In Milton ontmoet Margareth allerlei soorten mensen: John Thornton bijvoorbeeld. Eigenaar van een plaatselijk katoenfabriek. Vanaf het eerste moment loop het tussen deze twee mensen al mis: Margareth ziet hoe Thornton een arbeider een pak rammel geeft en hem vervolgens ontslaat omdat rookt (aangezien hij dat doet tussen de rondvliegende katoenvezels, kan de kleinste vonk brand veroorzaken). Margareth heeft genoeg gezien vindt ze, geen genade voor mannen als Thornton.

Margareth ontmoet ook nog Nicolas Higgins en diens dochter Bessie. Beiden werken in een katoenfabriek in Milton. Nicolas is vakbondsleider, en strijdt tegen het lage loon dat de arbeiders in Milton krijgen. Bessie is terminaal ziek: door vanaf kind in de fabrieken te werken heeft ze een soort van astma ontwikkeld.

Nicolas roept op tot een staking en die komt er ook, maar alles loopt uit de hand.

John Thorthon heeft ondertussen al andere zorgen aan zijn hoofd... Hij is verliefd op Margareth, maar die wil echter niets van hem weten.

Wel dit is zowat het verhaal in het kort. Het is heerlijk romantisch:) En dit is niet op de typische -tienermeisje kijkt naar Josh Harnett- romantische manier. Dit is dé romantiek: oude romantiek. Geen flirten, geen seks,... gewoon goede ouderwetse communicatieproblemen en vooroordelen:)) En dat alles nog eens verpakt in een interessant verhaal, met personages die diepgang hebben. Wat wilt u nu nog meer?

today...

22 :)

lekker in het water?

Wel, daar zat ik dus weer donderdag: in het zwembad voor mijn wekelijkse zwemles.

De lerares waarschuwde mij, dat ze intensief met mij ging werken. *slik*

We vertrokken: na tien mislukte pogingen om mij te ontspannen en te drijven, besloten we met de buis (of huddle?) te oefenen. Arm en beenbeweging lukt, maja met zo'n buis lukt alles wel.
Het grote moment brak aan: buis weg en in plaats daarvan drie blokjes op mijn rug. Wonder boven wonder lukte dat ook. Twee blokjes, een blokje... GEEN BLOKJES!!!
Ik zwom: drie slagen slechts, maar ik zwom. Zonder buizen, zonder blokjes, zonder al te veel paniek.

Wow... whatever happened? Maybe miracles are possible after all:-)

Friends - support - love - and so much more!

Master and Commander: the far side of the world

Ongeveer twee jaar geleden, huurde ik Master and Commander. OP het hoogtepunt van mijn Hornblower verslaving, kon deze film alleen maar een teleurstelling vormen. Ik keek en wachtte en bleef kijken en ondervond dat de film totaal niet aan mijn verwachtingen voldeed. Waar was het afgewerkte verhaal? Waar was de spanning en de uiteindelijke climax? Wat kon mij het gebabbel tussen de officieren schelen? Ik wilde een heroïsche jonge snaak die dé overwinning (en meestal het bijhorende meisje) behaald:-).

Vorige week kwam de film terug in mijn handen terecht. Ik besloot om hem nog een tweede kans te geven. Zoals ik zelf eigenlijk wel al verwachtte, beviel hij mij veel meer dan de eerste keer. Al is het maar voor de prachtige muziek! Russell Crowe is voor mij niet echt hét van hét in de film, maar hij speelt passend in zijn rol. Paul Betthany als de dokter beviel mij beter. Hij vormt vaak het tegengewicht voor de figuur van Lucky Jack. De (in alle manieren) zorgzame dokter tegenover de heroïsche waaghals.

Verder was ik toch wel geschrokken dat er zo veel kinderen aan boord van het schip waren. Het zijn dan nog niet zomaar kinderen, ze hebben allemaal een "hoge" rang op het schip. Je vraagt je af wat er van zo'n kinderen eigenlijk werd. Vanaf de leeftijd van 10 zitten ze weken, zelfs maanden afgesloten van al hun dierbaren. Ze moeten zien te overleven in soms bittere omstandigheden. Zien oorlog, gewonden, pijn,... Wat een tijd moet dat toch geweest zijn.

Maar tot slot: Master and Commander: het zal nooit mijn favoriete film zijn, maar ik denk dat ik hem iedere keer meer ga appreciëren. Perfect avondvullend.

Iedere dag opnieuw

Je hoort je wekker, je ogen lijken halve maantjes wanneer ze naar het uur turen.

Misschien zal je je "ziek lachen" vandaag, of misschien ga je wenen zoals nog nooit iemand heeft geweend. Maar dat heeft deze dag voor jou nog niet besloten.

Het blijft telkens weer een verrassing. Zelfde schema en toch steeds weer een andere invulling.

Heel misschien klim je wel uit het dal vandaag en bekijkt de wereld vanop het topje van zelfvertrouwen.

Whitney Houston versus Dolly Parton

I Will Always Love you

If I should stay,
I would only be in your way.
So I'll go, but I know I'll think
of you ev'ry step of the way.

And I will always love you.
I will always love you.
You, my darling you.

Hmm. Bittersweet memories
that is all I'm taking with me.
So, goodbye. Please, don't cry.
We both know I'm not what you, you need.

And I will always love you. I will always love you.

I hope life treats you kind
And I hope you have all you've dreamed of.
And I wish to you, joy and happiness.
But above all this, I wish you love.

And I will always love you.
I will always love you.
I will always love you.
I will always love you.
I will always love you.

I, I will always love you.
You, darling, I love you.
Ooh, I'll always, I'll always love you.

vandaag: gedichtendag

Nieuwstad 14

Ik was bezoek dat langer bleef en anders sprak,
maar ik misstond niet in de kamer.
Een beetje als een schemerlamp die op den duur de sleutel kreeg.
Ik deed niet ongezellig,
en in mijn buurt was het aan tafel minder leeg.
Maar nog liet niemand na mij af en toe te wijzen op mijn tong,
mijn grond.
Dan noemden ze mij onverwacht weer anderman
en zonden mij naar huis,
terwijl ik juist begon te wennen aan de lucht
en onderhand ook dacht dat ik een hart veroverd had.
Maar niets was minder waar dan dat.
Op tijd en stond werd naar mijn stoel gekeken,
gepolst of ik al wortel schoot.
Ik hield mijn mond
en vond het krassen van de meeuwen geen goed teken.
Hoe kwam het dat ik binnen zat
en tegelijk nog buiten stond.


www.stadsdichterpodcast.be
Bart Moeyaert, Stadsgedicht Antwerpen 2006


Herinnering
Van heel ver herken ik de horizon.
Van heel ver de zwevende vogel.
Van heel ver volg ik de wolken.
Van heel ver ruik ik de wind.
De hond loopt plotseling naar de rand van de sloot
en ruikt met spitse oren.
Hij herkent iets wat hem nooit werd verteld.
Net als ik.


Bram Vermeulen. Rust!. Nijgh & Van Ditmar/Houtekiet, 2005.

Opera

Ik heb net naar plankenkoorts gekeken. Vandaag gaven ze een overzicht van het leven van de beroemde sopraan Monteserrat Caballé. Om eerlijk te zijn had ik nog nooit van haar gehoord, ik ben dan ook niet zo'n Opera kenner. Drie jaar geleden ben ik voor het eerst (en ook tegelijk de enige keer) naar de opera gegaan: Cosi fan Tutti (muziek van Mozart, libretto van Da Ponte). Ik vond het best wel een interessante ervaring, maar tegelijk duurde het toch net dat ietsje te lang om er écht van te kunnen genieten.

Maar door de reportage over Montserrat Caballé (wat een stem!!) te zien, heb ik mij voorgenomen om toch nog eens een opera voorstelling te bekijken.
Na vlug eens een blik geworpen te hebben om de website van de Vlaamse Opera (www.vlaamseopera.be) geniet mijn voorkeur momenteel "Maria Stuarda" van Donizetti. Deze voorstelling speelt in april in de Gentse opera. Ik hoop dat het meevalt:)
Natuurlijk zijn er altijd die stukken die ik heel graag zou zien, maar waarvan ik altijd te laat hoor dat ze spelen: 'De Toverfluit' (wordt binnenkort wel op de planken gebracht, maar dan in het nederlands en vooral voor scholen bedoeld.), 'Carmen' en natuurlijk 'Gianni Schicchi' van Verdi met het onvergetelijke 'O mio babbino caro'.

O mio babbino caro,

Mi piace, e bello bello,

Vo andare in Porta Rossa

A comperar l anello!

Si,si ci voglio andare

e se l amassi indarno

andrei sui Ponte Vecchio

ma per buttaarmi in Arno!

Mi struggo e mi tormento!

O Dio, vorrei morir!

Babbo, pieta, pieta!

Babbo, pieta, pieta!

Voor wie benieuwd is hoe het klinkt, surf eens naar: http://www.ourmedia.org/node/69555

dilemma

net terug van mijn eerste zwemles bij een nieuwe lerares. Tot nu leerde een vriendin mij zwemmen, maar door haar studies gaat dat nu even niet meer. Ik zocht dus maar een lerares en vandaag was de grote dag.
In tranen kwam ik thuis... dit is iets dat niemand gelooft en dat je ook niemand echt kan uitleggen. Mijn watervrees is zo groot, dat ik bijna onmiddellijk begin te panikeren als ik geen grond meer onder mijn voeten voel... Iedereen zegt steeds maar: komaan, zwemmen is niet moeilijk, hoe kan je daar nu schrik van hebben? wel voor al die mensen: ik weet het niet... ik heb gewoon zo'n grote angst...doodsangst. Echt het gevoel dat ik zou sterven en ja ik weet dat dit wrsch belachelijk klinkt want zoals iedereen zegt: er zijn redders... maar om eerlijk te zijn zou ik het liever niet zo ver willen laten komen... het moment dat ze zei: kom we gaan eens in het diep zwemmen (wel met zo'n drijfbuis onder mijn armen) zakte de moed me in mijn figuurlijke schoenen.
Waarom ik dan leer zwemmen vraag je je af? wel dat moet nu eenmaal als je lager onderwijs studeert... Dit vergalt mijn studies echt, ook al begrijp ik wel dat belangrijk is om je leerlingen te kunnen redden, moesten ze verdrinken.

En dan kwam het heugelijke nieuws ivm de examens: geen deliberaties meer van 7 of minder. Hoe moet ik dan in hemelsnaam ooit slagen????
Wat moet ik beginnen als ik er niet door ben? De kans is dus reëel dat ik volgend jaar werk mag gaan zoeken...

Alsjeblief, alsjeblief, ik smeek iedereen en alles: wat moet ik doen, is er dan niemand die mij kan helpen?
Ik zal dapper moeten zijn en op mijn tanden bijten...maja: dapper zijn hoe doe je dat?

The Sound of Music

The Sound of Music is puur jeugdsentiment. Ik kan mij nog perfect herinneren toen ik de film voor de eerste keer zag. Ondertussen heb ik hem al tientallen keren gezien. Eenmaal puberteit (ongeveer;-) ontgroeid, was de liefde een beetje over(waarmee ik bedoel dat ik niet meer iederee week of maand keek).
Maar vorige maand heb ik de dvd gekocht en drie keer na elkaar bekeken (in drie dagen tijd wel te verstaan.) Ik hou er nog steeds zoveel van als vroeger. Het geeft zo'n rustgevend gevoel en het is heerlijk overdreven romantisch en melig, en ook een beetje grappig (seems rather warm to me). Het verhaal over de jonge novice en de kapitein met zijn zeven kinderen blijft aanspreken!

Wel heb ik de vervelende neiging om soms te stoppen met kijken na het huwelijk... ach ja:-)
Met de jaren identificeerde ik mij ook met andere personages. Ik begon als Brigitta, want de eerste keer dat ik film zag, was ik net als haar 10. Dit heeft eigenlijk heel lang geduurd. Ik was Brigitta gewoon! Vervolgens wat ik even Louisa om verder te gaan naar Liesl (ik was ervan overtuigd net zoals haar een heerlijke romance te beleven op mijn 16de... zoals je wel al verwacht is dat niet gebeurd:d). En nu, vraag je je misschien af, hoe zie ik mijzelf nu? Eigenlijk ben ik nu een mengeling van Liesl en Maria. Een meisje, maar toch niet helemaal...

Twee jaar geleden ben ik zelfs met een vriendin, die er minstens zoveel van houdt, naar de musical gaan kijken. Heerlijk! En nu heb ik gehoord dat er een bioscoop zaal bestaat waar ze The Sound Of Music terug draaien én waar je luidop mag meezingen met de talloze klassiekers *zucht*

Edelweiss, Edelweiss

Every morning you greet me

Small and white, clean and bright

You look happy to meet me

Blossom of snow may you bloom and grow

Bloom and grow forever

Edelweiss, Edelweiss

Bless my homeland forever

Na dit postje, krijg ik al onmiddellijk zin om nog eens te kijken!

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

één oogopslag is genoeg
ik kruip in het hoekje van mijn ziel
en wacht af

een vreemde bekendheid
komt mij tegemoet
en vertroebelt
breekt alles

Ik zou alles doen...